Off-line wereld

In de auto kabbelde op de achtergrond een gesprek op de radio. Ik volgde het niet nauwgezet, tot: “…voor de mensen in de offline wereld…” Even dacht ik: laat maar, het is BNR, daar gebruiken stoere mannetjes nog wel eens stoere taal. Maar toch dreef de frase na enige tijd naar boven. 

Een ICT-type laat een mensengroep zomaar in de offline wereld wonen… 
Wij zijn dít, dus ben jij dát. Geen slechte bedoeling, natuurlijk niet.  

Jij bent bestuurder en wij zijn OR. Daar hangen werelden vol beelden aan vast. Heb je niks aan. Gewoon zelf blijven kijken met wie je te maken hebt. 
We leven in dezelfde wereld, tot het tegendeel bewezen is.

Dick Termond - 30 januari
twitter: @TermondDick





Dilemma's na decentralisatie

Onlangs trainde ik hulpverleners van een middelgrote gemeente. 
De decentralisatie stelde hen voor nieuwe dilemma’s. Bijvoorbeeld: Moet een maatschappelijk werkster een bijstandsmoeder, die bedreigd wordt door haar ex, aangeven bij de sociale dienst omdat ze twee ochtenden per week schoonmaakt?
De maatschappelijk werkster valt nu onder de gemeente en dus heeft ze ook handhavingsplicht. Maar aangeven betekent dat ze de zorgvuldig opgebouwde relatie met haar cliënt kwijt is en de vrouw kwetsbaarder wordt voor de duistere figuren om haar heen.
Een klassiek moreel dilemma waarin professionele waarden op gespannen voet staan met organisatiewaarden. 
Eenduidige antwoorden bestaan niet, maar erkennen dat deze spanning een inherent onderdeel is van de decentralisatie, helpt om hierover in gesprek te zijn. 

Annemiek Meinen - 29 mei

Miniblogs



Lange lijnen worden korter

“Waar is de dagstart?” “Ik zie je bij de espressobar!” - moderne kantoortaal. Grote organisaties voeren op grote schaal flexibele werkplekken in. 
Na aanvankelijk gemor en gewenning (Wie zegt dat mensen van verandering houden?) worden de effecten zichtbaar. 
Korte lijnen worden langer: je moet moeite doen je team te vinden; de vertrouwde collega die je vaker zag dan je eigen partner, werkt nu soms op een andere verdieping. 
Maar vooral: je treft collega’s van andere afdelingen bij de koffie, je haakt makkelijk aan bij gesprekken over opgaven waarin jij iets te bieden hebt. Je leert collega’s kennen met totaal andere disciplines. Spontane ontkokering. 
En daar wordt iedereen vrolijk van: lange lijnen worden korter.
 

Dorien de Wit - 15 juli
twitter: @DoriendW

2015



Kijken (naar de wereld)

Onze kleinzoon van vier nam zijn campingstoeltje op, zei: “Ik ga naar de wereld kijken” en wandelde vijftig meter het veld in om daar met zijn rug naar ons toe te gaan zitten. 
Eerst met zijn armen over elkaar, later een beetje weggezakt. Een blond koppie boven een zwarte rugleuning. 
Geen idee wat er tot hem kwam. Als ik het hem had gevraagd, had hij misschien gezegd: “Een berg”, maar dat zou zijn ervaring tekort doen. 
De betekenis van wat hij ervoer, kon hij niet benoemen, die komt waarschijnlijk later, nadat hij weer andere werelden heeft bekeken en die ongemerkt heeft kunnen vergelijken. Onbevangen kijken is een kunst.

Dick Termond - 25 augustus
twitter: @TermondDick