BeukNieuws april 2018 



Wilma Ruis

OntRegel de Zorg

Het afgelopen jaar kwam er in de zorg een heuse beweging op gang om de bureaucratie terug te dringen. Apothekers, fysiotherapeuten, huisartsen, medisch specialisten, psychiaters, wijkverpleegkundigen en ziekenhuisverpleegkundigen hielden schrap- en verbetersessies om onnodige administratieve handelin­gen vast te stellen. 
Op 27 maart zijn 62 schrappunten overhandigd aan minister Bruins van Medische Zorg. Met de oproep om alle stakeholders te mobiliseren zodat zorgverleners hun kostbare tijd zinvol kunnen invullen. 
Bekijk de website van ORdZ.

Generatiepact  

Bij cao-besprekingen sluiten zorgorganisaties overeen­komsten met de vakbonden om oudere werknemers te ontlasten en meer werk te creëren voor jongeren. Zorgprofessionals die maximaal vijf jaar van hun AOW af zitten, gaan minder uren maken. Zo houden ze het werk vol en gaan hun kennis en ervaring niet verloren. Zij krijgen enige compensatie en behouden hun pensioenopbouw. De vrijgekomen uren worden ingevuld door jongeren.

Duurzame inzetbaarheid

Wilma Ruis begeleidt vaker trajecten over duurzame inzetbaarheid.
Zie de beschrijving van de aanpak bij zorginstelling Zuidwester.
Lees het artikel in BeukBlad hierover.

Samenzeggenschap bij Humanitas DMH

In de zorg is veel aandacht voor het werken in de zorg. Er worden allerlei initiatieven ontplooid om de productiviteit te vergroten en het voor de mensen die in de zorg werkzaam zijn, haalbaar te maken om zo lang mogelijk en plezierig te blijven werken. In de kaders hiernaast zijn twee voorbeelden beschreven: '(Ont)Regel de Zorg’ en het Generatiepact. Over het eerste initiatief zei minister van VWS Hugo de Jong: "Niemand heeft voor de zorg gekozen vanuit een diepe passie voor papier of Excel. We moeten veel kritischer zijn over al die verantwoordingslasten. Dus snappen of schrappen en dan ook echt ermee kappen." 

Ook bij Humanitas DMH, een landelijke instelling die ondersteuning biedt aan mensen met een verstandelijke beperking of psychische problemen, speelt het onderwerp duurzame inzetbaarheid. Net als in de rest van de zorg moet Humanitas het hebben van de mensen die blijven. Het is moeilijk om vacatures vervuld te krijgen. Daarom wordt door het management met de HR-afdeling en ook door de ondernemingsraad nagedacht over wat een medewerker helpt om in de zorg te willen en kunnen werken.
Op een gegeven moment constateerden OR en bestuurder dat zij er allebei erg mee bezig waren, maar het er niet over hadden met elkaar en niet met degenen die er met meest mee te maken hebben, namelijk de zorgverleners zelf. Dat was de start van Samenzeggenschap, een project om bij de medewerkers verhalen te verzamelen en daarmee samen de agenda te maken voor zinvol werk. De verhalen geven kleur aan duurzaam werk in de zorg. Wilma Ruis begeleidt dit project.

In zes regio's gaat een groep medewerkers vanuit hun eigen ervaringen in gesprek aan de hand van twee vragen: Wat helpt jou om in onze snel veranderende werkomgeving op een zinvolle en duurzame manier te werken bij Humanitas?
en Waar wil je zeggenschap over hebben met je team en wat heb je nodig om dat te realiseren?
De verhalen kunnen over allerlei aspecten gaan, zoals vitaliteit, motivatie, het combineren van werk en privé, de manier van leidinggeven, digitalisering, scholing, coaching, arbeidsvoorwaarden, centrale medezeggenschap, lokale regie. 
Aan het eind van de enerverende bijeenkomst schrijven de deelnemers op post-its twee dingen waarvan ze het belangrijk vinden dat de bestuurder en de OR ze meenemen bij het uitwerken.

Een concreet voorbeeld dat veel naar voren komt, is het gebruik van de computer in de zorg. De administratie verloopt via een zorg-app. De software lijkt vooral ontwikkeld vanuit de financiële beheersing, voor het vastleggen en verantwoorden van zorg. Daardoor wordt het wel gemakkelijker om te voldoen aan de declaratieverplichtingen die worden opgelegd door de gemeenten die de Wmo uitvoeren. Maar bij het daadwerkelijk zorg verlenen voldoet de app niet aan de verwachtingen. De medewerkers vinden het programma stroperig en ingewikkeld;
het sluit niet aan bij hoe zij het willen hebben. Ook vinden cliënten het niet prettig als de zorgverleners gegevens invullen waar zij bij zijn, omdat dan de aandacht vooral naar de computer uitgaat.  

Het project gaat de volgende fase in. Nu is de uitdaging om de opbrengst van de gesprekken om te zetten in dagelijkse praktijk. Hoe ziet een zorg-app eruit die echt onderdeel is van de zorg, die door de medewerkers en de cliënten als een positieve bijdrage wordt ervaren? Door de verhalen te betrekken bij het beleid maken en medewerkers zo veel mogelijk zeggenschap te geven op de plek waar de vragen opkomen, kunnen mooie nieuwe oplossingen tot stand komen. Dat is Samenzeggenschap.