Achter het stuur

Een van onze dochters woonde een half jaar in het huis van vrienden die op wereldreis waren en paste daarbij op Teddie, een zwarte herdershond. De start met de onstuimige, wat schuwe hond was moeizaam. Al snel probeerde Teddie iets te enthousiast een tak door te bijten, waarna ingewikkelde bezoeken aan de dierenarts volgden en flinke ritten naar Utrecht waar Teddie urenlang op de operatietafel moest. Antibiotica weigerde ze, dus moest mijn dochter vervolgens dagelijks naar de dierenarts om haar de dringend noodzakelijke medicatie te laten toedienen. Daarna moest de hond door nog een ander ongeluk een paar weken met zo’n lampenkap rondlopen.
Ondanks dat groeide en bloeide er toch wat. Teddie, die door zijn eigenaren als een luxe waakhond werd behandeld (vooral blaffen als er iemand in de buurt van het huis kwam), veranderde in een aanhankelijke, grappige huishond.
Na een half jaar kwam het afscheid. Mijn dochter ging vanuit het huis de laatste spullen naar haar auto brengen. Daar zat Teddie in de auto achter het stuur; ze was er met geen mogelijkheid uit te krijgen. De hond had feilloos in de gaten wat er te gebeuren stond.
Kennelijk loont het om in elkaar te investeren. 

Dick Termond